جایگاه محیط زیست در برنامه ریزی منطقه ای

در ایران مفهوم «منطقه» را به اشکال گوناگونی به کار می برند: منطقه جمعیتی، منطقه اقتصادی، منطقه اداری و … هر تعریفی هم که برای مفهوم منطقه‌ در جهت استفاده در فرآیند برنامه ریزی به کار گرفته شود، از دیدگاه محیط‌ زیست باید در بستر طبیعی و قالب اکولوژیکی خود مورد بحث قرار گیرد. این امکان وجود دارد که مفهوم برگزیده شده برای منطقه، از لحاظ وسعت کوچکتر و یا بزرگتر از بستر طبیعی خود باشد. لیکن،‌ وقوع این وضعیت عادی است و نمی تواند هیچ نوع خللی در انجام مطالعات پدید آورد. در این حالت باید از اکوسیستمی بهره برد که از نظر سلسله مراتب بزرگتر از بستر بلافصل محدوده برنامه ریزی است. در هر صورت پاسخ به این پرسش که: منطقه چیست، و چگونه باید تعریف شود، باید در خلال برنامه ریزی ملی روشن شود، زیرا علی الاصول تقسیمات منطقه ای در این سطح صورت می گیرند.

در مقیاس ملی:

1. برنامه ریزی کلان صورت گرفته است؛
2. فضای ملی منطقه بندی شده است؛
3. به هر منطقه‌ بر مبنای توان اکولوژیکی زیست محیطی آن، در چارچوب برنامه توسعه ملی وظایفی تخصیص یافته و بر مبنای همین وظایف به هر منطقه‌ تعدادی از عوامل فیزیکی توسعه اختصاص داده می شود.

یکی از مهم‌ ترین وظایف برنامه ریزی منطقه ای، چگونگی توزیع این عوامل در سطح منطقه است، به نحوی که:

الف ـ یا به محیط خسارتی وارد نیاورد، و یا خسارات وارده قابل کنترل و جبران باشند.

ب ـ در کنار سایر عوامل، عوامل توسعه یکپارچه منطقه فراهم آید.

نظریات ساخت اکولوژیک شهر

چنسی هریس و ادوارد اولمن در دهه ۱۹۴۱ در رد انتقاد نظریه برگس تئوری دیگری عرضه داشتند. بنابر نظریه آنها توسعه شهری در نواحی مختلف و مجزا از همدیگر صورت می گیرد و نه گرد هسته مرکزی شهر. این نواحی متمایز ممکن است قبل از توسعه شهر وجود داشته باشند یا در نتیجه توسعه اقتصادی و تکنولوژی بوجود آمده باشند.

در این تحلیل آنها چهار عامل را برای مجزا کردن یک ناحیه مهم می شمارند:

1. فعالیتهای معینی تسهیلات ویژه ای را لازم دارند. مثلاً کارگاه صنعتی یا کارخانه به زمین وسیع و ماشین آلات و خطوط آهن یا سایر وسایل ارتباطی احتیاج دارد.
2. همبستگی بعضی از فعالیتها بصورت گروهی چون ناحیه بازرگانی و تجارتی در مرکز شهر.
3. عدم سازگاری بعضی از فعالیت  ها مثل مساکن خانواده های مرفه در کنار کارخانجات و صنایع.
4. نواحی مسکونی خانواده های کم درآمد آن ناحیه را بصورت مجزا در می آورد. در نتیجه هر ناحیه، توسعه ویژه خودش را دارد و تابع طرح کلی توسعه شهر نیست.

همچنین تکنولوژی سیمای شهر را شدیداً تغییر می دهد و در روابط انسانها با هم و در محیط جسمانی اجتماع تأثیر عمیق می کند. سیاست عامل مهم دیگری است که در توسعه یا عدم توسعه جسمانی شهرها تأثیر قاطع داشته، یا رشد آنها را تسهیل کرده و در جهت معینی به توسعه می کشاند یا مانع رشد طبیعی آنها می گردد. با این همه تئوری های مذکور کلید هایی هستند که باید در شناخت محیط شناسی شهرها بکار گرفته شوند تا بتوان با تکیه بر پویش ها و کنکاش های عملی به تئوری کلی تر و صحیح تری دست یافت.

کنسانتین دوکسیادیس، معتقد است به جای رشد دایره وار و محدود شهرها، باید رشد به صورت افقی صورت گیرد.

انواع روشهای بازاریابی اینترنتی کدامند؟

مهمترین روشهای بازاریابی اینترنتی

الف) بازاریابی محتوا

بازاریابی محتوا در امتدا استراتژی محتوا قرار گرفته و مرحله اجرای آن است. بازاریابی محتوا در واقع مهم ترین بخش بازاریابی اینترنتی می باشد. بازاریابی محتوا شامل تولید و به اشتراک گذاری محتوای جذاب و مفید به منظور جذب مشتریان جدید و حفظ مشتریان قدیمی است.

مقاله، عکس، فیلم، اینفوگرافیک، پادکست [۱]، دستورالعمل و راهنما، مطالعه موردی [۲]، برگزاری وبینار [۳] و وبکست[۴]، پرسش و پاسخ، اخبار تحلیلی و کتاب الکترونیکی از قالب های پرطرفدار برای تولید محتوا هستند و می توانند به راحتی بازدیدکننده ها را به سمت وب سایت شما بکشانند.

در حوزه بازاریابی محتوا مثل معروفی وجود دارد با این مضمون که “محتوا پادشاه است[۵]“. چرا که موتورهای جستجو به دنبال محتوای با کیفیت و اصیل هستند. بنابراین شما می توانید به واسطه محتوایی که در وب سایت خود منتشر می کنید، بازدیدکنندگان فراوانی از طریق موتورهای جستجو وارد وبسایت خود کنید. در صورتی که این بازدیدکنندگان محتوای شما را بپسندند، آن را در  وبسایت ها و پروفایل های شبکه های اجتماعی خود منتشر می کنند و باعث می شوند که افراد زیادی با شما و خدمات تان آشنا شوند.