معیار‌های منظرسازی فضای سبز و باز

منظرسازی (landscape) یا به عبارت بهتر، زمین ارایی، عبارت است از کاربرد گیاهان در طراحی به نحو و صورتی که موجبات ارتقای جلوه های دیداری محیط گردد.

• انسجام فضایی: سازماندهی موزون محیط از راه زمین آرایی با پوشش های گیاهی، یکی از مناسب ترین شیوه های ایجاد انسجام فضایی تعبیر می شود. درختان شاخص‌ترین عنصر طراحی هستند که قادرند تمام بخش‌های یک شهر را به هم پیوند دهند.
• فضاسازی: فضا در طراحی منظر به ۲ دسته فضای باز و بسته تقسیم می شود. فضای باز نشاط‌ بخش است، به ویژه اگر بلافاصله از میان یک زمین محدود باریک باز بشود. فضای بسته برای روحیه های مختلف است. خلوتگاهی است برای پناه بردن در تنهایی. به عبارتی با اصل محدود کرده فضاها و مکان ها و تأثیر ویژگی ها و حالت ها می توان فضاهای مطلوب انسانی را به وجود آورد. در حالیکه این تأثیرات ساخته طبیعت هستند و باید با دست ساخت های انسانی در تناسب و توافق کامل قرار بگیرد. بنابراین در فضاهایی که طبیعت نقش مسلط دارد، عناصر فیزیکی باید نوعی سازگاری ایجاد کنند.
• نظم و تنوع: هر دو معرف تناسب و ترکیب متعارف در طراحی محسوب می شوند. در طراحی منظر لازم است که به منظور تجلی زیبایی بصری آن، توجه به نظم و تنوع در حالت تعادل خود معطوف می گردد. به طور کلی از نظر زیباشناسی، نظم بیش از اندازه در هر طرحی باعث یکنواختی و تنوع افراط آمیز موجب سردرگمی می شود.
• تکرار: تکرار، به عنصر نظم و تنوع، معنی و مقصود می دهد و بین فضاهای مختلف وحدت ایجاد می کند. در طراحی پارک ها هم تکرار برخی از موارد طبیعی یا مصنوعی و فضاها می توانند به چنین وحدتی منجر شوند.
• سازگاری: لازم است تا منظرسازی با شرایط جغرافیایی و اقلیمی آن منطقه سازگاری داشته باشد. سازگاری با کاربری های مجاور نیز موجب افزایش کیفیت های دیداری می شود.
• مردم داری: منظور، پرهیز از منظرسازی های وسیع دکوراتیو، کاربردی کردن و تلفیق کارکردهای عمومی در طراحی هاست به عنوان نمونه، پاسخ‌گویی به نیاز‌های مثبت انسانی، بنیادی است.
• حداقل دخالت و تجاوز به شرایط طبیعی: لازم است تا هر نوع طراحی با شرایط توپوگرافی، هیدروگرافی، پوشش گیاهی و اقلیم انطباق داشته باشد.
• راحتی دسترسی و حرکت: علاوه بر دسترسی راحت به فضای سبز، راه های دسترسی آن درون پارک هم اهمیت دارد.
• اصول زیبایی شناسی: اصول زیبایی شناسی در فضای سبز را در چند دسته می توان تعریف کرد.

مدل نیروهای پنجگانه مایکل پورتر برای تحلیل رقابت در صنعت آموزش کسب و کار ایران

مطالعه مقاله مدل نیروهای پنجگانه مایکل پورتر برای تحلیل رقابت در صنعت آموزش کسب و کار ایران

استفاده از مدل نیروهای رقابتی پنجگانه مایکل پورتر Porter’s Five Forces model ، متداولترین مدل برای تجزیه و تحلیل محیط نزدیک کسب و کار و میزان و شدت رقابت در بازار است. مایکل پورتر معتقد است برای مشخص کردن میزان سود، باید نگاه دقیقی به وضعیت رقابت در بازار داشته باشیم. اگر بخواهیم در یک بازار فعالیت موفقی داشته باشیم، باید نسبت به وضعیت رقابت در آن بازار اشراف داشته باشیم. این تجزیه و تحلیل دو کاربرد اصلی دارد:

• اگر وارد بازاری نشده ایم می توانیم در مورد ورود و یا عدم ورود به آن تصمیم گیری نماییم و اگر در بازاری قرار داریم می توانیم با استفاده از این تجزیه و تحلیل در مورد ماندن و یا خروج از آن تصمیم گیری نماییم.
• با استفاده از این روش می توانیم مناسب ترین و سودآورترین موقعیت را در بازار شناسایی نماییم.

در مدل نیروهای رقابتی مایکل پورتر، میزان رقابت با بررسی ۵ عامل اصلی تعیین می­ شود که به ترتیب زیر آنها را توضیح خواهم داد.

تصویر نیروهای پنچگانه پورتر

ابعاد مدل نیروهای رقابتی پنجگانه پورتر

۱- معیارهای ارزیابی مربوط به نیروی رقابت رقبای موجود

غالباً قوی ترین نیرو مدل نیروهای رقابتی پنچگانه مایکل پورتر، همین عامل رقبای موجود است که شدت ضعف آن بستگی به عوامل زیر دارد:

هم‌ترازی رقبا: هر چه رقبای موجود در یک بازار مشابه­ تر باشند (از نظر سرمایه، تعداد نیروی انسانی، قیمت، فناوری، کیفیت، حجم تولید و …) قدرت و شدت رقابت در آن بازار بیشتر است.

تعداد رقبا: هر چه تعداد رقبا در یک بازار بیشتر باشد، شدت رقابت بیشتر می­ گردد.

هزینه ثابت: هر چه هزینه ثابت برای کسب و کارها بیشتر باشد، شدت رقابت در آن بازار بیشتر می­ شود.

موانع خروج: هر چه موانع خروج از کسب و کار در یک بازار بیشتر باشد (مانند سیاست های دولت، خواب سرمایه سنگین و…) شدت رقابت بیشتر می­ گردد.