توسعه پایدار شهری | sustainable city development
توسعه پایدار شهری | sustainable city development
پیشینه توسعه پایدار
در سال ۱۹۷۲ کنفرانس سازمان ملل متحد در زمینه محیط زیست انسان، منتهی به اعلامیه استکهلم گردید و این کنفرانس نقطه عطفی در تاریخ نگرش رسمی به منابع طبیعی و سیستم های بهره برداری از زمین می باشد. اعلامیه سال ۱۹۷۲ و اعلامیه ۱۹۷۴ کوکوئیک (Cocoyc) ضمن تصدیق پیچیدگی و جدی بودن بحران های اجتماعی و زیست محیطی که جامعه انسانی با آن روبروست سبب بروز پیام های نوید بخش شده اند. اعلامیه های بعدی، نهایتاً به تشکیل کنفرانس محیط زیست و توسعه یا «اجلاس زمین» در سال ۱۹۹۲ منجر شد. در اجلاس مذکور سه متن عمده به تصویب رسید:
- دستور کار ۲۱
- بیانیه ریو پیرامون محیط زیست و توسعه ( حفظ محیر زیست در برنامه های توسعه ملی)
- اصول عمده مدیریت پایدار جنگل های کره زمین
مفهوم توسعه پایدار
این واژه اولین بار به طور رسمی توسط برانت لند در سال ۱۹۸۷ در گزارش «آینده مشترک ما» مطرح گردید.
این واژه به مفهوم گسترده آن شامل اداره و بهره برداری صحیح و کارا از منابع پایه، منابع طبیعی، منابع مالی و نیروی انسانی برای نیل به الگوی مصرف مطلوب همراه با به کارگیری امکانات فنی و ساختار و تشکیلات مناسب برای رفع نیاز نسل های امروز و آینده به طور مستمر و قابل رضایت می شود.
همچنین تعاریف متعددی از طرف سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۱ و همچنین گرتلند و همکارانش در سال ۱۹۹۱ و نیز لی یر در سال ۱۹۹۶ مطرح گردیده است.
در تمامی این تعاریف یک حالت دوگانگی مشاهده می شود که در برخی تعاریف، توسعه پایدار به نوعی توصیف کننده یک هدف است اما در برخی دیگر، توسعه پایدار به عنوان یک اصل یا هدایتگر و راهنما ست که چارچوبی برای تقسیمات مختلف فراهم می کند.