حمل و نقل شهری
حمل و نقل شهری
به ایجاد ارتباط بین اجزاء یا به بیان درست تر به ایجاد ارتباط بین عملکردهای گوناگون شهری، نظام ارتباطات گفته می شود که خود دارای دو وجه عملکردی و کالبدی است. نظم ارتباطی از دیدگاه عملکردی، حمل و نقل یا ترابری نامیده می شود که دارای اشکال متفاوت پیاده- سواره، مسافر و حمل کالا به صورت عمومی و خصوصی است. فعالیت حمل نقل، تردد شهری یا آمد و رفت پیاده و سواره را به وجود می آورد که در اصطلاح ترافیک نام دارد.
فضای ترافیک جریان حمل و نقل در شهرها، همان شبکه ارتباطی یا خیابان ها و کوچه هاست که خود سازمان و سلسله مراتبی خاص دارد. شبکه ارتباطی یکی از شاخص های اصلی استخوان بندی شهر است.
برخی شهرسازان راه حل مشکلات ارتباطی در بافت های کهن در شهرهای جدید را، بدون توجه به مفاهیم و اصول نظام شهرها، در خیابان های عریض و تقاطع های غیرهمسطح و آزادراه ها و بزرگراه ها می دانند. در حالی که این امر نه تنها راه حل درستی نیست بلکه به مرور زمان مشکلات بزرگتری را ایجاد میکند. سایر انتقادها:
- مخارج هنگفت احداث خیابان های عریض و هزینه های گزاف نگهداری بعدی
- از بین رفتن هویت تاریخی شهرها و جداسازی محله ها و انسجام کالبدی شهر
- اتلاف زمین شهری در سیستم کلی کاربری زمین
- رشد معکوس ضریب قابلیت ترافیکی نسبت به مقاطع عرضی (مقاطع عرضی وسیع به جذب بیشتر ترافیک می انجامد و توزیع مجدد این جریان های ترافیکی در تقاطع ها و. . . منجر به تراکم و راه بندان می شود. )
- تقاطع های غیر همسطح در صورتی که در کلیه تقاطع های مسیر تداوم نداشته باشد، نقشی در روانی و سیالی ترافیک در شبکه نخواهند داشت.