فضای سبز شهری
فضای سبز شهری
بر اساس اصل ۵۰ قانون اساسی، حفاظت محیط زیست که نسل امروز و نسل های بعدی باید در آن حیات اجتماعی رو به رشدی داشته باشند، وظیفه عمومی تلقی می شود. قانون شهرداریها نیز از جمله قوانین دیگری در این زمینه و واگذاری مسئولیت فضای سبز شهری به شهرداری است؛ قوانین دیگری هم در این زمینه وجود دارد:
قانون نوسازی و عمران شهری مصوب ۱۳۷۴، آئیننامه جلوگیری از آلودگی آب مصوب ۱۳۶۳، لایحه قانونی حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها مصوب ۱۳۵۹٫
ماده ۵۵ قانون شهرداری در یکی از بندها، ایجاد و نگهداری فضای سبز عمومی را از جمله وظایف شهرداری می داند. بر اساس این قانون، ایجاد باغ های عمومی که همان فضای سبز دارای بازدهی اجتماعی و نیز حفظ و نگهداری و نظارت بر نحوه استفاده از فضاهای یاد شده است، بر عهده شهرداری هاست.
بر اساس ماده ۱ قانون نوسازی و عمران شهری هم، ایجاد خیابانها، میدانها و باغهای عمومی از وظایف شهرداری است. پس از انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۵۹، لایحه قانونی حفظ و گسترش فضای سبز در شهرها، به تصویب رسید که بر اساس ماده ۱ قانون مزبور، قطع درختان ممنوع اعلام شد.
– مصوبه ۱۳۶۹ شورای عالی شهرسازی و معماری، ضوابط تأمین فضای سبز کنار اتوبانها و بزرگراهها و معابر درجه ۱ و ۲، که بر اساس آن طرفین کلیه خیابانها و بزرگراه های داخل محدوده قانونی در کلیه شهرهای کشور به عمق ۱۰ متر و تا انتهای محدوده ملکی و حداکثر ۳۰ متر به کاربری های سبز عمومی شهر اختصاص یابد.
در کلیه شهرهایی که بر اساس سر شماری سال ۱۳۶۵، بیش از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت دارند، زمین ها، باغ ها و مزارع موجود در اطراف معابر درجه ۱ و ۲ شهری به عمق حداقل ده متر و تا انتهای محدوده ملکی و حداکثر ۳۰ متر برای تبدیل شدن به فضای سبز عمومی در نظر گرفته می شود.