برنامه­ ریزی استراتژیک تحقیق و توسعه

فرایند برنامه ریزی استراتژیک تحقیق و توسعه و فناوری که برای سازمان به مانند یک دارایی [۱] مهم و حیاتی می­ باشد، نیاز به یک روش مرحله بندی شده دارد. زیرا موفقیت یک برنامه ­ریزی ساختارمند پژوهشی در یک سازمان نیاز به توجه کافی به فاکتورهای فرهنگی و سیاسی دارد و معمولاً شامل چند دوره برنامه ­ریزی است تا کاملاً با ساختار سازمان منطبق شود (همت پور و همکاران،۱۳۸۴).

برنامه­ ریزی استراتژیک فرایند تحقیق و توسعه، ضمن اینکه باعث انسجام و ارتقا بهره­ وری فعالیت های این حوزه می­ شود، آنرا با استراتژی های کلان سازمان دقیقاً همراستا می­ سازد. این امر بطور مستقیم موجب افزایش اثربخشی تصمیمات مدیریت استراتژیک سازمان خواهد شد. ضمن اینکه به دلیل ریسک بسیار بالای پروژه ­ها و طرح های تحقیق و توسعه، سرمایه­ گذاری برای اجرای این پروژه ­ها عمدتاً جنبه استراتژیک پیدا می­ کند (مهدوی و مهدوی، ۱۳۸۶).

در این میان فرآیند برنامه­ ریزی استراتژیک بر پایه چند سوال پایه­ ای قرار دارد که باید بوسیله آنها هماهنگی بین استراتژی کسب و کار سازمان و فعالیت­ های بخش تحقیق و توسعه مشخص شود. پاسخ به این سوالها گام های مرسوم برنامه ­ریزی استراتژیک را با هدف یکپارچه­ سازی فعالیت های تحقیق و توسعه و فناوری با فعالیت های کسب و کار سازمان پایه ­ای دنبال می ­نماید و با استفاده از آنها راه هایی را برای ایجاد و بکارگیری استراتژی تحقیق و توسعه و فناوری بر پایه تأثیرات آینده بیان می­ نماید.

برای مطالعه بیشتر مقاله برنامه ریزی استراتژیک تحقیق و توسعه را مطالعه نمایید.