کلارنس آرتور پری Clarence Arthur Perry

مقاله ای که باعث شهرت کلارنس پری شد و نظرات وی را در مورد واحد همسایگی Neighborhood unit شرح می داد، مقاله ” محله و برنامه ریزی محلی ” بود. کلارنس پری تنها به حل مسئله مسکن و جنبه های فنی آن نمی اندیشید بلکه هدفی اجتماعی تر را در سر می پروراند. ” واحد همسایگی” نظریه ای است درباره ” تشویق زندگی جمعی از راه نقشه ای سنجیده و خردمندانه “. پری به دنبال شرایط کالبدی ای بود که بتواند زندگی اجتماعی شهروندان را تضمین نماید.

پری پس از کاوش های فراوان به این نتیجه رسید که یکی از مهم ترین عناصر ارتباط دهنده همسایگان ” مدرسه ” است زیرا کوکان را حلقه آشنایی بزرگسالان می دانست. او بیشترین طول و عرض محله را در صورتی که مدرسه در مرکز قرار گیرد ۸۰۰ متر در نظر گرفت (مسافت مناسب برای پیاده روی کودکان) که در این صورت محله وسعتی برابر ۴/۶ هکتار را در بر می گرفت.

کلارنس آرتور پری به دنبال ایجاد خودیاری و خودکفایی در محلات بود و باور داشت که نیازهای روزانه ساکنین باید در درون محلات تامین گردد و از همین روی معتقد بود که نهادهای خدمات رسانی دیگر نیز باید کنار مدرسه در مرکز محله مکان یابی گردند.

او همچنین معتقد بود کاربری های که شعاع عملکرد وسیع تری دارند و افراد زیادی به آنها از محلات گوناگون مراجعه می کنند در مرکز محلات مکانیابی نشوند و بهتر است که در تقاطع چند محله قرار گیرند ؛ از جنله سینماها و انجمن های برادری و ..