طرح رادبرن ۱۹۲۸
طرح رادبرن ۱۹۲۸
Radburn design housing (also called Radburn housing, Radburn design, Radburn principle, or Radburn concept)
همزمان با اقدامات کلارنس آرتور پری، دو معمار به نام کلرنس اشتاین و هنری رایت در ۲۵ کیلومتری نیویورک کوی مسکونی را بنا نهادند که در آن اصولی همانند اصول کلارنس پری به کار گرفته شده بود. اصولی که بعدها به نظام و طرح رادبرن شهرت یافت.
اشتاین و رایت از هواداران نظریه باغشهر ابنزرهاوارد بودند. اما بر خلاف نظریه باغشهر در مورد خودکفایی. این شهر به عنوان سکونتگاهی خوابگاهی در کنار نیویورک نقش ایفا می کرد و جمعیت آن نیز ۲۵ هزار نفر تعیین شده بود.
اساس طرح رادبرن اندیشه ” بلوک های شهری بزرگ مسکونی ” بود (سوپر بلوک) و بر پایه جدایی مسیر سواره و پیاده بود و برای پیوستگی حرکت پیاده از تقاطع های غیر همسطح استفاده شده بود.
رادبرن از سه واحد همسایگی که هر کدام جمعیتی معادل ۷۵۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر داشت تشکیل شده بود و هر واحد همسایگی به چند سوپر بلوک تقسیم می شد و هر سوپر بلوک از ۲ یا سه بلوک و هر بلوک هم شامل ۲۰ واحد مسکونی ” تک خانواری ” بود. ساختمان های مسکونی ردبرن دو بر بودند. یکی به سمت کوچه های بن بست سواره رو و دیگری به باغچه های سبز جلوی خانه. در طرح رادبرن ” پارک ” به عنوان بهترین نقطه محله بود که در مرکز سوپر بلوک ها قرار می گرفت. بنا براین مرز بین بلوکها را فضای سبز تشکیل می داد.