مکتب شیکاگو
مکتب شیکاگو
مکتب اکولوژی شهری
مکتب شیکاگو، بین سالهای ۱۸۸۳ و ۱۸۹۳ رشد یافت و توسط مقاله ای به نام«اکولوژی انسانی» توسط رابرت پارک معرفی شد. پیروان آن بی نظمی جامعه صنعتی در اروپا را ناشی از کم بودن زمین در شهر می دانند، بدین ترتیب الگوی روستا-شهر Urban Village را برای حل مشکلات شهری ارائه می دهند و توجه به طبیعت را نیز در سطح وسیعی مطرح می کنند. در مکتب شیکاگو از داروینیسم اجتماعی، در زمینه عامل رقابت میان شرکت ها، بنگاه های تجاری و خانواده ها برای دستیابی به نقاط مطلوب شهر بهره می برد و علم اقتصاد را فقط اصل مسلم انسان برای بهره گیری بیشتر و با کوشش کمتر می داند و برای تحقق این هدف معتقدند به عدم دخالت دولت در امور اقتصادی، نفع مردمی و اجتماعی و اهمیت صنعت است و نیز صنعت را منشأ ثروت می داند.
مکتب شیکاگو متأثر از افکار جرج زیمل و توسط افرادی چون رابرت پارک، ارنست برگس، و رودریک مکنزی پایه گذاری شد. پاتریک گدس اسکاتلندی نیز شکل گیری این مکتب مؤثر بوده است. که با بررسی شهر با ابعاد مختلف و وضعیت اجتماعی–مکانی وسیع اکولوژی شهری را پایه گذاری کردند.