کلارنس اشتاین

کلارنس اشتاین در سال ۱۹۰۰ طرح قطعه بندی بزرگ را پیشنهاد کرد. این طرح عبارت است از ایجاد قطعات با ابعاد بزرگ که در داخل آن ها فقط راه های بن بست پیش بینی می شود. در داخل این قطعات بزرگ، شبکه ای از پیاده روها برای وصول به ساختمان ها احداث می شود و به این ترتیب خانه ها در معرض ناراحتی های ناشی از سر و صدا و حرکت اتومبیل ها قرار نمی گیرد. طرح سنترال پارک (Central Park)‌ در نیویورک روی این اصول تهیه شد و شهر رادبرن در نیوجرسی (NewJersy)‌ و شهرهای جدید انگلستان که بلافاصله بعد از جنگ ساخته شد از این اصول پیروی کردند. در این شهرها راه های پیاده از سواره روها کاملاً مجزاست و در داخل قطعات بزرگ اتومبیل ها حرکت نمی کنند.